{ SHOCK! } Prolog

Życie Jeongguka obracało się między dwoma światami- nicością i bólem.
Kiedy chłopak aktualnie nie odczuwał na swoim ciele piekących smagań pasem bądź uderzeń, zamieniał się w osobę kompletnie niedostępną.
Nazywał siebie osobą niepokonaną, gdy tak naprawdę...jego osobowość była tak krucha jak twarz porcelanowych lalek- jedno mocniejsze szarpnięcie a chłopiec mógł rozpaść się na kawałki.
Przykrywał swoje uczucia pod maską wyplecioną z jego trosk.

Codzienność czarnowłosego opierała się na dwóch podpunktach: pilnowaniu jego matki i ukrywaniu się podczas jej ataków. Alkoholiczka. Bezużyteczna kobieta w średnim wieku, która śmiała nazywać się czyjąś rodzicielką. Jej syn dbał o nią zbyt mocno niż powinien, lecz tkwił w świętym przekonaniu że nadejdzie dzień w którym usłyszy z jej ust "Kocham Cię". Podejdzie, i przytuli go. Przeprosi. Nie pozwoli, aby ten wypuścił spod swych powiek kolejne łzy.
Pani Jeon była schorowaną staruszką, uwielbiającą nadużywać przemocy w stosunku do swojego pierworodnego. Bieda panująca w ich domu sprawiała że oszalała. Nocami wyrywała sobie włosy z głowy, łkając, tylko po to by następnego dnia na przywitanie z synem nabić mu siniaka. Sprawiała, że większość ludzi patrzących na nią była bliska zwymiotowaniu zawartości swojego żołądka.

Siedemnastolatek nie mógł sobie pozwolić na beztroskie życie, jakim mogli się poszczycić jego rówieśnicy. Wszystkie jego przyjaźnie zakończyły się klęską. Każda dusza jaka zostawała przy nim na dłużej, odchodziła zostawiając po sobie szramę na jego sercu. Szramę, którą można było porównać z zadrapaniem na szkle-nie da się jej już usunąć, wyleczyć, ani zatrzeć. Za każdym razem zostawał sam, w swoim świecie.

Lecz wszystko to miało się zmienić na lepsze. Przynajmniej tak mu obiecał Taehyung. Chłopak, który był jedyną osobą przyprawiającą Jungkooka o dreszcze na karku.

Pozory...?
Dopiero miał się o tym przekonać.

Wkrótce.